هنگامي كه به بيماري كرامپ نويسندگان مبتلا شدم بيش از پانزده سال بود كه سنتور مي زدم ، فارغ التحصيل رشته موسيقي از دانشگاه بودم ، از كلاس حداقل ده نفر از اساتيد مطرح موسيقي كشور استفاده كرده بودم ، روزانه حدود 2 ساعت مطالعه در زمينه هاي مختلف انجام مي دادم ولي در هيچ كلاس و كتاب و سايت ومجله و......... نام ونشاني از اين بيماري نشنيده بودم  .

قطعا اگر حتي يكبار نام اين بيماري به گوشم رسيده بود و يا حتي اگر يك درصد احتمال مي دادم كه ممكن است به اين عارضه مبتلا شوم راه مطمئن تري را براي تمرين انتخاب مي كردم .

طي اين سالها بارها با خود انديشه كرده ام گناه عدم آگاهي نوازندگاني همانند من بر گردن كيست ؟ چرا اساتيد موسيقي فقط ياد دادن رديف و رنگ و چهار مضراب را وظيفه خود مي دانند ؟

چند درصد از اساتيد بزرگ ما درباره اين بيماري اطلا عات دارند ؟

پس از ابتلا به اين بيماري با تعدادي از اساتيد موسيقي به صورت مستقيم و غير مستقيم صحبت كردم .

  بسياري از آنها از شنيدن جزئييات اين بيماري تعجب مي كردند و اظهار بي اطلاعي مي نمودند .

فقط استاد كياني نژاد وجناب آقاي  نادر سينكي در اين باره اطلاعاتي داشتند كه براي من حكم نوشدارو پس از مرگ سهراب را داشت . بايد بپذيريم كه نوازندگي حرفه اي مي تواند باعث ايجاد بيماري هايي گردد كه تا آخر عمر نوازنده را آزار داده واز نواختن ساز محروم كند . بايد بپذيريم كه در كتاب هاي رنگارنگ دستور سنتور و تار وسه تار و كمانچه و ويلن و.............. بايد نام بيماري هاي آرتروز ،كرامپ نويسندگان ، سندرم كارپال ،تنيس البو ، گلف البو  آورده شود و به هنرجويان درباره مراقبت از ابتلا به آن ها آموزش داده شود .