سال 1373 به علت درد شديد در ناحيه كتف و بازوي چپ كه تا انگشتان كوچك و دوم امتداد مي يافت به پزشكان ارتوپد مراجعه كردم . تشخيص اوليه همه آنها آرتروز گردن بود ولي در عكسهاي راديولوژي از مهره هاي گردن هيچ گونه ضايعه اي به چشم نمي خورد پس از مشاهده عكسها تقريبا همه پزشكان معتقد بودند كه من هيچ گونه مشگل جسمي ندارم و بيماري من نوعي تمايل به تظاهر كردن به بيماري و به زبان ساده خود آرتروز كم بيني !!! مي باشد و من را به پزشك اعصاب وروان معرفي نمودند .

پس از گذشت ده سال در سال 1383 براي تشخيص دقيق بيماري كرامپ نويسندگان از ناحيه گردن عكس ام آر آي گرفتم . اين بار پزشكان محترم پس از بررسي دقيق عكسها اعلام كردند كه بين مهره هاي 4 و 5 گردن ساييدگي كوچكي وجود دارد كه به علت قرار گرفتن در ناحيه داخلي در عكسهاي راديو لوژي معمولي قابل ديدن نيست و به عبارت ديگر بعد از ده سال انكار سرانجام پذيرفتند كه من مبتلا به آرتروز گردن هستم .

و اين يعني اينكه اگر طي اين ده سال دانشمندان خارجي روش عكسبرداري ام آر آي را اختراع نكرده بودند پزشكان محترم داخلي پس از دريافت حق ويزيت هاي رو ميزي وزير ميزي هم چنان بيماري من را از جنس اعصاب و روان تشخيص مي دادند .

شايد چاره اي نداشته باشيم و بايد آن قدر صبر كنيم تا غربي ها ابزار جديدي براي تشخيص بيماري كرامپ نويسندگان اختراع كنند و نهايتا راهي براي معالجه اين بيماري پيدا شود .